000 043 046 047 048 049 050 051
Piłka nożna - dyscyplina o której niektórzy mówią, że wokół niej kręci się świat - sięga swoją historią zamierzchłych czasów. Około 2000 lat p.n.e. znano zabawę piłką w Chinach, nieco później w Egipcie, Grecji i Rzymie. W swojej obecnej formie futbol rozwinął się w połowie XIX wieku na Wyspach Brytyjskich. Tam, w roku 1855 powstał pierwszy klub grający regularnie w piłkę nożną (Sheffield Club), a w roku 1863 w Anglii został założony pierwszy związek piłkarski. W tym samym roku ustanowiono przepisy gry, które z niewielkimi poprawkami przetrwały do czasów współczesnych. W roku 1871 zainicjowano pierwsze, regularne rozgrywki (Puchar Anglii), a w 1872 roku rozegrano pierwszy mecz międzypaństwowy (Szkocja - Anglia 0:0). Z Wysp Brytyjskich futbol przedostał się najpierw do Europy, a następnie na inne kontynenty.

historia_01

Do naszego kraju piłka nożna trafiła pod koniec ubiegłego stulecia. Duży wpływ na to mieli studenci uczący się za granicami, w uczelniach niemieckich i austriackich. Można przyjąć, że stolicą powstania polskiego futbolu był Kraków. Właśnie tam, pierwszy propagator rekreacji na świeżym powietrzu, dr Henryk Jordan, wprowadził do ćwiczeń rehabilitacyjnych kopanie... piłki. Podopieczni dr. Jordana wykonywali najpierw tę czynność w ogrodzie zlokalizowanym na krakowskich Błoniach, który obecnie nosi nazwę założyciela ogrodu. Kopanie piłki tak się spodobało, że po niedługim czasie stało się swoistą modą wśród licealistów i studentów krakowskich uczelni.

Mniej więcej w tym samym czasie futbol dotarł do kolejnego miasta w Galicji - Lwowa. Ówczesny Lwów należał do zaboru austriackiego, a piłka nożna trafiła tam z Czech. Założycielami pierwszego piłkarskiego stowarzyszenia byli członkowie ruchu sportowego Sokół, którzy w 1982 roku na swoim zlocie zaprezentowali nową grę. Dwa lata później, w roku 1894, odbył się pierwszy zarejestrowany mecz pomiędzy dwoma okręgami Lwowem i Krakowem. Grano według ówczesnych przepisów do... pierwszej bramki. Dlatego spotkanie trwało zaledwie sześć minut, a historycznego gola uzyskał Włodzimierz Chomicki.

historia_02

O początkach sportu w naszym regionie można mówić dopiero od pierwszej dekady bieżącego stulecia.
Wtedy to w Łodzi powstało Towarzystwo Trzeźwości, którego głównym zadaniem było ograniczenie nie tylko patologii pijaństwa, ale także szerzenie... gimnastyki i ćwiczeń fizycznych wśród mieszkańców Ziemi Obiecanej. Czyniono starania powołania do życia pierwszych organizacji sportowych. Wśród inicjatorów są Anglicy, którzy pracują w polskim Manchesterze, a także Polacy, którzy studiowali poza granicami naszego kraju. W 1906 roku powstał niemiecki klub sportowy o nazwie Sport und Tunwerin, w którym działa m.in. sekcja piłkarska. Dużą grupę tworzyli w niej Polacy, uczniowie z handlówki i gimnazjum, które wtedy działało na terenie Łodzi. Zaczęto myśleć o stworzeniu polskiej organizacji związanej z piłką nożną...


Zalążki Związku Piłki Nożnej na terenie Polski Centralnej (woj. łódzkie)


Nastąpiło to dopiero w 1908 roku, głównie dzięki staraniom Henryka Lubawskiego, który z wychowanków szkoły średniej "Handlówki", sformułował drużynę piłkarską Łodzianka. Uzyskawszy zgodę władz gubernialnych w Piotrkowie Trybunalskim, (przypomnijmy: nasz region był nadal pod zaborem Rosji) utworzono polską organizację sportową - Łódzki Klub Sportowy. W dwa lata później powstało Towarzystwo Miłośników Rozwoju Fizycznego na Widzewie, stając się protoplastą dzisiejszego Widzewa, klubu, który od szeregu lat odgrywa w naszej piłce nożnej czołową rolę. W roku 1910 powstaje w Łodzi Liga Sportowa (późniejszy ŁOZPN), która była organizatorem pierwszych mistrzostw okręgu.

I wojna światowa zahamowała rozwój sportu na ziemiach polskich pod wszystkimi zaborami. Jednak już w roku 1915, zaledwie po rocznej przerwie, działacze ŁKS, którzy pozostali w domu, próbowali prowadzić dalszą działalność klubu. Z młodych piłkarzy -juniorów, utworzono drużynę piłkarską. Mecze rozgrywano we własnym gronie. Dopiero w roku 1917 znaleziono rywali wśród zespołów legionowych, które skupiały w swych szeregach młodzież polską walczącą o wyzwolenie Polski i uzyskanie przez nasz kraj niepodległości.

historia_03

W pierwszej połowie 1918 roku odbyły się oficjalne mistrzostwa Łodzi. Jesienią, tego samego roku, jeszcze przed oficjalnym ogłoszeniem niepodległości Polski powstają polskie organizacje sportowe, które swą działalność opierają przede wszystkim na sekcjach piłki nożnej. W Łodzi był ŁKS i Widzew, w Piotrkowie Trybunalskim - Concordia, w Zgierzu - Sokół, w Pabianicach - PTC i Sokół. M.in. z tych klubów utworzono swego rodzaju klasę rozgrywkową by toczyć pierwsze, powojenne mistrzostwa Łodzi. Celem sprawnego przeprowadzenia rozgrywek utworzono Organizacyjną Komisję Międzyklubową, która była zalążkiem ŁOZPN. Podobna sytuacja jak w Łodzi była w innych miastach Polski.

historia_04

Z inicjatywy działaczy m.in. Krakowa i Lwowa, w roku 1919 postanowiono zwołać ogólnopolski zjazd delegatów piłkarskich. Chodziło o to, aby w roku następnym przeprowadzić mistrzostwa kraju, a ponadto ujednolicić przepisy gry w piłkę i uporządkować przynależność klubową. Zgodnie z podjętą na zjeździe uchwałą powołano okręgi m.in. w Łodzi. W zebraniu założycielskim ŁOZPN uczestniczyli - i zostali członkami założycielami - m.in. działacze piotrkowskiej Concordii. Okręg łódzki był silnym ośrodkiem jeśli się weźmie pod uwagę masowość uprawiania piłki nożnej.

W 1922 roku ŁOZPN powołał do życia klasą A, najwyższą klasę rozgrywkową w okręgu, a także grupę rezerw drużyn tej klasy, którą zaliczono do klasy B. M.in. w klasie A występowały takie zespoły jak Zjednoczeni Łódź, Sokół Zgierz, Widzew oraz Lechia Tomaszów Mazowiecki i Concordia Piotrków Trybunalski. Od tego czasu pomiędzy tymi dwoma zespołami z naszego regionu zaczęła toczyć się zacięta rywalizacja.

historia_05

W styczniu 1925 roku, do Starostwa Piotrkowskiego, Łódzki Okręgowy Związek Piłki Nożnej wystosował pismo, wraz z odpisem statutu, w którym prosi o zalegalizowanie Podokręgu Piotrkowskiego z siedzibą w Piotrkowie przy ul. Piłsudskiego 99, w mieszkaniu przewodniczącego Henryka Skwarczyńskiego.

Jak wynika z pisma, terenem działalności Podokręgu Piotrkowskiego maj ą być: Piotrków, Moszczenica, Koluszki, Brzeziny, Wolborz, Tomaszów i Radomsko.

Z pisma (patrz kopia) wynika także, że w skład Zarządu Podokręgu Piotrkowskiego - obok przewodniczącego - wchodzą: Władysław Kubiński jako sekretarz oraz Z. Habiniak i Radke - jako członkowie Zarządu.

Pod koniec lat trzydziestych na terenie Łodzi zaczęły powstawać kluby fabryczne, które miały być przeci-wwagą dla klubów typowo robotniczych. Nie zyskały one zbyt wiele sympatii i nie udało im się osiągnąć znaczących sukcesów sportowych. Kluby robotnicze m.in. w Piotrkowie Trybunalskim Skra i Ruch, a w Tomaszowie Mazowieckim Lechia odgrywały przodującą rolę. Do reprezentacji Łodzi powoływano zawodników z naszego regionu i wówczas barw Łodzi bronili bra-cia Gadajowie z tomaszowskiej Lechii oraz Gromadzki i Stuś z piotrkowskiej Skry. Napaść hitlerowskich Niemiec na Polskę w sposób bardzo znaczący zahamowała piłkarską działalność, ale jej nie wyeliminowała. Niemal każdy kibic piłkarski w Polsce wie, że pod okiem żołnierzy Wermahtu kopano piłkę w Krakowie, Warszawie... Mało kto wie, że w piłkę nożną grano w tamtych czasach również na terenie Piotrkowa Trybunalskiego czy Sulejowa. Przywołajmy wspo-mnienia znanego działacza piłkarskiego, a w czasach hitlerowskiej okupacji piłkarza - Józefa Słodkowicza.

historia_06

"Uprawianie sportu dla Polaków, w tamtych czasach, było zakazane, a kopanie piłki groziło ciężkimi represjami. Mimo to ryzykując własnym życiem jako młodzi chłopcy od roku 1940 organizowaliśmy rozgrywki piłkarskie. Mecze toczyły się przy licznej polskiej widowni. Każdy z nas starał się grać najlepiej jak mógł, jak tylko potrafił. Graliśmy częstokroć na bosaka, a jako strój służyły koszulki i majteczki uszyte z... prześcieradeł. Buty, jeśli ktoś miał, dostosowane były z normalnego obuwia. Jedynie zespół Arba miał piękne piłkarskie buty, które potajemnie zrobili sobie w fabryce sami... piłkarze.

Najczęściej graliśmy na boisku przy ul. Pawłowskiej. Właścicielem boiska był p. Banaszczyk, który pozwolił zająć teren, wykonać bramki i wytyczyć linie. Gospodarzem boiska był zespół Pawłówki. Pamiętam jak kiedyś Niemcy dowiedzieli się, że będzie mecz i zrobili na nas obławę. Na szczęście udało nam się uciec do pobliskiego lasu. Od tamtego czasu, każde spotkanie obserwowali specjalni łącznicy utrzymujący między sobą kontakt wzrokowy. Kiedy tylko pojawili się Niemcy wystarczyło kilka sekund aby każdy z nas grających mecz uciekł. Oprócz tego na mecze przebieraliśmy się w domach u mieszkańców tej ulicy. Ponadto graliśmy na boiskach stadionu miejskiego przy ul. Żwirki (stadion Concordii) oraz na boisku w Sulejowie (OSiR).

historia_07

W czasie okupacji na terenie Piotrkowa Trybunalskiego było pięć drużyn: Huta; dawna Concordia, Bugaj - Zryw, Pekin - Ruch, Arba dawny Zakład Skórzany mający siedzibę na terenie b. Metalpalstu i Pawłówka. Rozgrywaliśmy mecze nie tylko między sobą. Często zapraszaliśmy zespół Baudriest z Tomaszowa Mazowieckiego, w którym grało dużo piłkarzy tomaszowskich klubów. Należy wyjaśnić - mówi J. Słodkowicz, że Baudriest to była niemiecka służba budowlana i do tej służby przymusowo wcielano młodych Polaków.

historia_08

Sądzę, że warto wspomnieć zawodników którzy kopali piłkę pod okiem okupanta i brali udział w konspiracyjnych meczach piłki nożnej w PiotrkowieTrybunalskim. Tym bardziej, że znaczna ich część już nie żyje. HUTA - Rafał Jędrzejczyk, Henryk Senterek, Marian Gniewaszewski, Jan Kulamn, Władysław Kielak, Jerzy Kielak, Mieczysław Wąchała, Stanisław Cukrowski, Stefan Parol, Ryszard Mermer, Mieczysław Piłka, Marian Radzikowski, Bronisław Kubiś, Kazimierz Kupczyński, Piotr Gudemajer, Franciszek Wolski, Stanisław Nazgowicz, Franciszek Nowak, Jerzy Ziółkowski, Marian Kubala, Jan Czapla. BUG A J występował w składzie: Michał Urbański, Lucjan Skawiński, Karol Pałac, Tadeusz Rogowski, Jan Fiszer, Józef Gromadzki, Zbigniew Dzieciaszek, Eligiusz Golanowski, Stanisław Ryder, Piotr Dyląg, Stanisław Mergner, Mieczysław Ryder, Stanisław Gdanowski. PEKIN: Władysław Urbanek, Tadeusz Opala, Zygmunt Kantorski, Kazimierz Świech, Ryszard Palczyński, Edward Czuba, Władysław Rębacz, Franciszek Ściborek, Antoni Bereszko, Józef Trzuszczak, Władysław Czernik. ARBA grała w składzie: Stanisław Redelewski, Marian Kotnowski, Ryszard Kowalski, Jan Gołdynek, Zbigniew Kaźmierski, Ryszard Misztela, Eugeniusz Kopiński, Jan Pióro, Antoni Przyłęcki, Jerzy Jędrych, Eugeniusz Kaźmierski. PAWŁÓWKA grała w składzie: Zenon Zielonka, Stanisław Zielonka, Stanisław Marchlewicz, Marian Urbaniak, Franciszek Płocek, Józef Słodkowicz, Tadeusz Słodkowicz, Karol Kot, Henryk Marchlewicz, Zenon Gucio, Marian Gucio, Tadeusz Urbaniak, Jan Kamiński, Tadeusz Skowroński, Jan Świątczak".

historia_09

Po wyzwoleniu, już na początku 1946 roku, grupa piotrkowskich działaczy na czele z Zygmuntem Michalikiem postanowiła utworzyć Piotrkowski Podokręg Piłki Nożnej. Pierwszym prezesem został Marian Hek, funkcję sekretarza powierzono Zygmuntowi Michalikowi, a członkami zarządu wybrano Mariana Strzałkowskiego i Tadeusza Heinzela. W tym czasie na terenie Podokręgu Piotrkowskiego aktywną działalność prowadziły takie kluby jak Concordia, OM TUR, Ruch, ZWM Zryw, MKS Moszczenica i Skra Bełchatów.

historia_10

W 1948 roku w naszym polskim sporcie następują zmiany organizacyjne. Likwidacji ulega ZMW Zryw i OM TUR, natomiast powstają nowego ogniwa sportowe: Wolanka (Wola Krzysztoporska), Gwardia (Piotrków), Szczerbiec (Wolborz), KKS (Koluszki) Mazovia (Rawa Mazowiecka), TFSJ czyli Pilica (Tomaszów). Coraz większą aktywność przejawia tomaszowska Lechia. Działacze z Tomaszowa Mazowieckiego doprowadzaj ą do tego, że Podokręg zmienia nazwę na Piotrkowsko-Tomaszowski Podokręg Piłki Nożnej i w skład nowego zarządu wchodzą również przedstawiciele Tomaszowa Mazowieckiego.

historia_11

Likwidacja Polskich Związków Sportowych w 1951 roku doprowadziła do utworzenia sekcji piłki nożnej przy MKKFiT Piotrków. Przewodniczącym został wybrany znany działacz Konstanty Rewinowicz. W roku 1957, po kolejnej reorganizacji, powołany zostaje znów do życia Podokręg Piotrkowski. Podokręg Piotrkowski w ciągu całego okresu swojej działalności sprawił, że piłka nożna należała do najpopularniejszych i najbardziej dynamicznie rozwijających się dyscyplin. Dzięki pomocy lokalnych władz, zaangażowaniu działaczy sportowych we wszystkich powiatach powstawały boiska i sale gimnastyczne. W Podokręgu grało m.in. 19 zespołów klasy B, 10 zespołów klasy C, szereg zespołów juniorów i trampkarzy. W skład podokręgu wchodziły powiaty: piotrkowski, bełchatowski, rawsko-mazowiecki, radomszczański i miasto wydzielone Tomaszów Mazowiecki. Do czołowych klubów Podokręgu zaliczyć należy takie zespoły jak: Concordia, Piotrcovia, Lechia, Polonia Piotrków, Pilica, Mazovia czy bełchatowska Skra.



Powstanie Okręgowego Związku Piłki Nożnej w Piotrkowie Trybunalskim


Nowy podział administracyjny kraju jaki miał miejsce w 1975 roku sprawił, że trzeba było dostosować wielu struktur organizacyjnych, działających w starym systemie, do nowej sytuacji. Nie inaczej było w przypadku działalności Okręgowych Związków Piłki Nożnej, że pozostaniemy tylko przy przykładzie naszej ulubionej dyscypliny sportu.

W nowej sytuacji, w ukształtowanym już woj. piotrkowskim, w dniu 25 stycznia 1976 roku odbyło się ostatnie, Walne Zebranie Sprawozdawcze Podokręgu Piotrkowskiego. To zebranie, podsumowujące niejako miniony okres działalności piłkarskich działaczy, zakończyło się postanowieniem powołania nowej struktury działania władz piłkarskich w sytuacji, wynikającej z powstania nowego województwa.

Ten fakt oraz awans Concordii Piotrków Trybunalski do II ligi zapisały się złotymi zgłoskami w nowej rzeczywistości. Z tamtego okresu godnym zapamiętania i przekazania "ku pamięci" była inicjatywa dyrektora Wojewódzkiej Przychodni Sportowo-Lekarskiej dr. Mirosława Juryńczyka, który zobowiązał się do bezpłatnego przebadania wszystkich piłkarzy LZS woj. piotrkowskiego.

Piłkarze Concordii zajęli pierwsze miejsce w klasie międzyokręgowej. Baraże o awans rozpoczęli od porażki z Zagłębiem Konin l :2 (bramka Banaszczyka). W kolejnym meczu pokonali RKS Błonie 1:0 (gol Kordowiaka). W spotkaniach rewanżowych Concordia pokonała Zagłębie 3:1 (gole Banaszczyka, Krężla i Świstaka) i zremisowała z zespołem RKS 1:1 (bramka Banaszczyka).

historia_prezes

25 sierpnia 1976 roku powołano do życia Okręgowy Związek Piłki Nożnej w Piotrkowie Trybunalskim. Pierwszym prezesem nowych władz został zasłużony działacz ruchu młodzieżowego, były zawodnik wielu klubów piłkarskich, szef piotrkowskiego OSiR-u ; Włodzimierz Motyka. W skład Zarządu OZPN weszli ponadto: Zdzisław Błaszczyński, Stanisław Błaszczyk, Ferdynand Pomykała, Janusz Zawiślak - jako wiceprezesi, Sylwester Krasnodębski sekretarz oraz działacze z terenu jako członkowie: Stefan Chmal (Tomaszów Mazowiecki), Jerzy Kmita (Opoczno), Andrzej Rek (Radomsko) i Bogumił Skrzypiński (Bełchatów). W trakcie zebrania powołującego do życia nową strukturę władz piłkarskich woj. piotrkowskiego omówiono główne kierunki pracy szczególną uwagę zwracając na działalność wychowawczą, szkoleniową w zakresie kadry instruktorskiej i sędziowskiej. Mocno zaakcentowano konieczność ścisłego współdziałania z OZPN w Łodzi oraz przy-gotowania do Ogólnopolskiej Spartakiady Młodzieży.

Rozpoczęcie nowej edycji rozgrywek piłkarskich to olbrzymi wysiłek jaki musieli włożyć działacze. Po raz pierwszy jako samodzielna organizacja sportowa OZPN organizował rozgrywki ligi międzywojewódzkiej, klasy A i klasy B. Niestety, Concordia "spadła" z II ligi do klasy międzywojewódzkiej. Rok później ponownie znalazła się gronie drużyn II ligi. Tym samym piłkarze piotrkowskiego klubu godnie uczcili jubileusz 70-lecia istnienia swojego klubu. Mało tego, w tej edycji rozgrywek zajęli czwarte miejsce, a więc najwyższe w historii występów w gronie zespołów II-ligowych.



Lata 1980 - 1984
Trudne lata


20 marca 1980 roku odbyło się kolejne Walne Zebranie OZPN w Piotrkowie Trybunalskim. Dokonano wyboru nowych władz. Prezesem, po raz kolejny, został Włodzimierz Motyka. Wiceprezesami zostali: Zdzisław Dudek, Ferdynand Pomykała, Janusz Zawiślak i Edmund Uszakow. Sekretarzem został Wiktor Szczepanik. W skład Zarządu OZPN zostali wybrani: Stefan Chmal, Włodzimierz Kacela, Andrzej Ratajski, Jerzy Dukat, Marek Mazur. Trenerem koordynatorem został Józef Słodkowicz. W trakcie spotkania delegaci zgodnie podkreślili, że w okresie lat 1980 - 1984 nastąpiło szereg zmian spowodowanych przyczynami społeczno-gospodarczymi, które sprawiły, że były to trudne lata działalności społecznej. W czasie kadencji Zarządu OZPN odbyły się dwa zebrania sprawozdawcze w roku 1981 i 1983, na których oceniono pracę Zarządu oraz wytyczono kierunki działania. Koncentrowano się na rozwoju pracy z piłkarsko utalentowaną młodzieżą, przygotowaniem zespołów reprezentacyjnych do rozgrywek centralnych (Spartakiada Młodzieży, Puchar Michałowicza), a także ujednoliceniem systemu rozgrywek w dłuższym horyzoncie czasowym.

historia_12

Podczas zebrania sprawozdawczego w roku 1981 dokonano wyboru delegatów na Nadzwyczajny Walny Zjazd Polskiego Związku Piłki Nożnej. Delegatami zostali: Włodzimierz Motyka i Zdzisław Dudek. W czasie obrad Włodzimierz Motyka został członkiem Prezydium Zarządu PZPN!

W czerwcu 1980 roku nowo powstała Rada Związku PZPN zdecydowała o reorganizacji rozgrywek. W miejsce klasy międzywojewódzkiej powstała III liga piłkarska, która składała się z IV grup. Od sezonu 1980-81, OZPN w Piotrkowie Trybunalskim organizował rozgrywki klasy okręgowej piotrkowsko-radomskiej. Ligę tę tworzyło siedem zespołów z woj., woj. piotrkowskiego i radomskiego. Rok później piotrkowski OZPN zde-cydował, że od kolejnego sezonu klasa okręgowa składać się będzie z 12 drużyn tylko i wyłącznie z naszego województwa. Z kolei w roku 1984 OZPN w Piotrkowie Trybunalskim wspólnie z ŁOZPN w Łodzi postanowił połączyć klasę okręgową piotrkowską z łódzką. W sezonie 1984/85 "okręgówka" składała się z siedmiu drużyn woj. piotrkowskiego i siedmiu z łódzkiego.

historia_13

W tym samym roku dzięki staraniom działaczy OZPN dokonano weryfikacji i ewidencji zawodników i wymiany kart zawodniczych. Było to duże przedsięwzięcie organizacyjne, ale jak się okazało bardzo przydatne, m.in. pozwoliło na wy-eliminowanie zawodników którzy zakończyli karierę piłkarską. Ustalono, że OZPN posiadał 44 drużyny seniorów, 37 -juniorów i 14 zespołów trampkarzy. W sumie w piłkę nożną grało 2.368 zawodników. W roku 1980 stan posiadania piłkarstwa woj. piotrkowskiego - na szczeblu centralnym -przedstawiał się następująco: jeden zespół występował w II lidze - ZKS Concordia Piotrków Trybunalski a, dwa grały w III lidze - RKS Lechia Tomaszów Mazowiecki i KS Stal Niewiadów. Na zakończenie omawianej kadencji w rozgrywkach na szczeblu centralnym występowały jedynie dwie drużyny w III lidze: RKS Lechia Tomaszów i GKS Bełchatów.

Istotnym wydarzeniem w życiu piłkarzy i piłkarskich działaczy Opoczna było zebranie, które doprowadziło do połączenia opoczyńskich klubów MZKS Opoczno i Opocznianki. Powstał nowy klub, który przyjął nazwę Międzyzakładowy Klub Sportowy Opoczno, którego prezesem został Karol Tryka.

Na początku 1983 roku klub GKS Węgiel Brunatny Bełchatów zmienił swoją nazwę na Górniczy Klub Sportowy Bełchatów i coraz bardziej zaczął znaczyć swoją obecność na piłkarskiej mapie Polski. Działania organizacyjne w dwu coraz bardziej znaczących ośrodkach przemysłowych woj. piotrkowskiego: Bełchatowa i Opoczna idą w parze z coraz większą popularnością w piotrkowskim rozgrywek o Puchar Polski na szczeblu okręgu. Mecze pucharowe charakteryzują się wielką zaciętością i zawsze gromadzą wielu widzów. Z roku na rok poprawia się ich organizacja, a finał rozgrywany jest na boisku neutralnym z reguły w jednym z większych miast województwa. Zwycięzca zawsze otrzymuje na własność puchar ufundowany przez OZPN. Wysoka ranga tych zawodów w woj. piotrkowskim, dobra organizacja sprawiła, że OZPN w Piotrkowie Trybunalskim otrzymał w roku 1983 organizacje finałowego spotkania na szczeblu centralnym. Na stadionie GKS Piotrcovia zmierzyły się zespoły Piast Gliwice i Lechii Gdańsk. Zwyciężyli gliwiczanie, a nasi działacze zbierali gratulacje za bardzo dobrą organizacje zawodów. Coraz więcej było sędziów piłkarskich. W naszym Okręgu spotkania sędziowało już 97 "sprawiedliwych". I choć były kłopoty kadrowe spowodowane trudnościami z naborem nowych kandydatów, to najbardziej niepokojącą kwestią była sprawa braku właściwej reprezentacji nasze Okręgowego Kolegium Sędziów na szczeblu central-nym bowiem jedynie dwóch arbitrów: Jan liski i Andrzej Michalak sędziowali zawody o mistrzo-stwo III ligi.

historia_14

W okresie sprawozdawczym piłkarze naszego OZPN odnosili sukcesy w plebiscytach na najbardziej popularnych sportowców woj. piotrkowskiego. W roku 1981 triumfatorem plebiscytu został bramkarz Concordii - Jan Piasecki, a w takim samym plebiscycie w roku 1984, piłkarz Concordii Andrzej Lęk zajął 10 miejsce.

W czasie obrad działacze w sposób jednoznaczny stwierdzili, że wyniki sportowe piłkarz woj. piotrkowskiego w latach 1980 - 84 nie były na miarę oczekiwań. Podkreślono, że brak jest zespołu który mógłby odgrywać rolę lidera w województwie. Po spadku Concordii z II ligi, nie mięliśmy reprezentanta na tym szczeblu rozgrywek. Duże nadzieje wiązano z dwoma klubami: tomaszowską Lechią i bełchatowskim GKS-em. Twierdzono, że oba kluby działają w oparciu o dość zamożnych sponsorów, a polityka kadrowa obu Zarządów Klubu może niebawem przynieść pożądane i właściwe efekty.

Oddano szacunek klubom i działaczom piłkarskim. Stwierdzono, że takie kluby jak: Lechia i Pilica Tomaszów Mazowiecki, Piotrcovia i Concordia Piotrków Trybunalski, RKS Radomsko, GKS Bełchatów czy Włókniarz Moszczenica zawsze szły OZPN z pomocą. Również tacy działacze jak: Mirosław Rudny z tomaszowskiej Pilicy, Wiesław Czapnik z Lechii, Józef Słodkowicz z Concordii, Józef Ciupiński z Piotrcovii, Jerzy Stępnik z radomszczańskiego RKS czy Czesław Barański z moszczenickiego Włókniarza poświecili wiele swojego czasu, wnieśli szereg inicjatyw i oddali wiele zasług na polu upowszechniania piłki nożnej.



Lato 1985 - 1988
Z trenerem koordynatorem


23 lutego 1985 roku odbyło się kolejne Walne Zgromadzenie Sprawozdawczo - Wyborcze Okręgowego Związku Piłki Nożnej, na którym dokonano oceny pracy Zarządu minionej kadencji, przyjęto sprawozdanie Zarządu, udzielono absoluto-rium ustępującym władzom oraz dokonano wyboru nowego Zarządu i Prezesa. W spotkaniu uczestniczył m.in. sekretarz generalny PZPN - Zbigniew Kaliński oraz jego zastępca - Maciej Winczewski. Prezesem wybrano ponownie Włodzimierza Motykę.

historia_15

Na swoim inauguracyjnym posiedzeniu w dniu 28 lutego 1985 roku nowy Zarząd OZPN ukonstytuował się w następującym składzie: prezesem - wybranym wcześniej - został Włodzimierz Motyka, wiceprezesem ds. organizacyjnych został Ferdynand Pomykała, wiceprezesem ds. gier i ewidencji - Zbigniew Terkiewicz, wiceprezesem ds. wychowawczych i dyscypliny - Edmund Uszakow, społecznym sekretarzem OZPN -Wojciech Maciński. Ponadto członkami Zarządu OZPN zostali: Jerzy Kmita, Jerzy Śmigulski, Henryk Bukowiecki, Aleksander Brzeski i Stefan Chmal. Delegatami na Zjazd PZPN zostali wybrani: Włodzimierz Motyka i Zdzisław Dudek.

W późniejszym okresie do Zarządu dokooptowano Józefa Słodkowicza, powierzając mu stanowisko wiceprezesa ds. szkolenia oraz opiekę nad wydziałem szkolenia i Bronisława Besztaka. Ponieważ z pracy zrezygnował W. Maciński jego obowiązki powierzono Włodzimierzowi Pytlosowi, pracownikowi WFS, którego dokooptowano do Zarządu OZPN.

W roku 1986 uznając za wskazane zatrudnienie w OZPN trenera koordynatora władze związku powołały na to stanowisko Andrzeja Rydza. Był to przysłowiowy strzał w dziesiątkę bowiem od tego momentu znacznie poprawiła się działalność Wydziału Szkolenia.

W czasie omawianej kadencji dzięki staraniom działaczy oraz dobrej organizacji zawodów w woj. piotrkowskim odbyło się szereg znaczących imprez piłkarskich o charakterze centralnym. Wymienić tu należy m.in. mecz w ramach eliminacji olimpijskich Seul '88: Polska - Rumunia, mecz reprezentacji do lat 21: Polska - Bułgaria oraz mecz o Superpuchar w ramach fundacji Gloria Yictis: Górnik Zabrze -Lech Poznań.

W 1986 nasz okręg był organizatorem finałów XIII Ogólnopolskiej Spartakiady Młodzieży w piłce nożnej, gdzie klub ZKS Concordia zdobył brązowy medal zwyciężając w spotkaniu o trzecie miejsce Iglopol Dębica 3:1. Bramki dla naszego zespołu zdobyli: Piotr Nowak 2 i Jarosław Cecharz 1. Obok strzelców bramek barw Concordii bronili: Robert Sękowski, Grzegorz Zatorski, Piotr Cygan, Andrzej Śnieg, Maciej Makowski, Maciej Reszka, Arkadiusz Bartosik, Artur Lamch, Waldemar Szczepocki, Wojciech Drozdowski, Jacek Reszka, Waldemar Biegański, Dariusz Siekański. Trenerami zespołu byli: Włodzimierz Lubawy i Bronisław Besztak, kierownikiem zespołu - Andrzej Ziębakowski. W 1985 roku 40-lecie istnienia obchodził MLKS Opoczno, Piotrcovia Piotrków Trybunalski obchodziła jubileusz 35-lecia istnienia klubu, a ostatni raz -jako sędzia piłkarski - wystąpił na boisku Ferdynand Pomykała prowadząc spotkanie Stal Niewiadów - Concordia Piotrków. W ćwierćfinale Pucharu Polski, na szczeblu centralnym, GKS Bełchatów spotkał się z krakowską Wisłą. Raz wygrała Wisła 2:0, a raz bełchatowianie 2:1. Do dalszych rozgrywek zakwalifikowała się utytułowana Wisła. Z kolei w ćwierćfinałowym pojedynku w województwie Pilica Tomaszów pokonała - niespodziewanie - lokalnego rywala Lechię 1:0. Godzi się podkreślić, że cały dochód z pojedynku został przekazany na fundację Gloria Yictis.

historia_16

Coraz bardziej zaczynali znaczyć na sportowej mapie Polski górnicy z Bełchatowa. Piłkarze GKS po raz pierwszy w historii klubu awansowali do grona zespołów II ligi! Piłkarze Opocznianki utrzymali się w gronie zespołów III ligi. W omawianej kadencji wyniki sportowe piłkarzy województwa piotrkowskiego można uznać za dobre. Nie były one może na miarę oczekiwań wielu działaczy, ale realnie oceniając, odzwierciedlały aktualny stan i potencjał piłkarstwa województwa. Na szczeblu centralnym reprezentował nas zespół GKS Bełchatów występując w II lidze, KS Pilica i RKS Lechia - oba zespoły z Tomaszowa Mazowieckiego - grały w III lidze. W lidze międzyokręgowej piotrkowsko-częstochowskiej nasze zespoły liderowały po rundzie jesiennej. Uwagę zwracał - mający duży potencjał finansowy i dobrą bazę piłkarską - piotrkowski klub oparty na Fabryce Maszyn Górniczych Pioma-Piotrcovia. Zespoły reprezentacji w rozgrywkach o Puchar dr. J. Michałowicza dwukrotnie wystąpiły w finałach Makroregionu Centralnego, w reprezentacji Polski juniorów wystąpili Jarosław Cecherz (KKS Koluszki), Maciej Makowski (Skalnik Sulejów) i Dariusz Bendesz (MLKS Opocznianka). Z kolei w reprezentacji Makroregionu Centralnego wystąpili: Jarosław Dudkiewicz i Dariusz Głowacki (obaj KS Pilica Tomaszów), Sławomir Kuc (Lechia Tomaszów), Dariusz Kubat (GKS Piotrcovia), Arkadiusz Pawelec, Artur Kowalski i Mariusz Kurek (wszyscy RKS Radomsko) i Jacek Berensztajn (GKS Bełchatów).

W trakcie zebrania dużo miejsca poświęcono bazie sportowej jaką dysponowały kluby sportowe. Podkreślono, że jedynie takie kluby jak Piotrcovia, Lechia, Concordia i GKS Bełchatów posiadają stadiony na których można przeprowadzić poważne zawody piłkarskie. Pozostałe obiekty są w złym stanie, brak jest zaplecza sanitarnego, porządkowych itp. Większość klubów ma poważne trudności z uzyskaniem środków finansowych na moderniza-cje swoich obiektów. Częstokroć brak jest szatni, gdzie drużyny przyjezdne i sędziowie mogliby się rozebrać nie mówiąc już o możliwości umycia się po spotkaniu.

Niezadowalająco mówiono o stanie kadry trenersko-instruktorskiej. W początkach kwietnia 1989 ilość szkoleniowców naszego województwa przedstawiała się następująco: trenerów I klasy - 5, II - 18, instruktorów klasy I było 14, a zweryfikowanych instruktorów zaledwie 43. Ogółem procesem szkole-niowym zajmowało się tylko 80 osób.

Z kolei z zadowoleniem stwierdzono znaczną poprawę zachowania się zawodników podczas zawodów piłkarskich, a także podejście działaczy klubowych do kwestii pracy wychowawczej. Na pewno wpływ na takie zachowanie miały podjęte inicjatywy członków Wydziału Wychowania i Dyscypliny, którzy przed rozpoczęciem kolejnych sezonów, a także w trakcie trwania rozgrywek uczestniczyli w spotkaniach z zawodnikami oraz działaczami klubów. Zwłaszcza tych których zawo-dnicy byli najczęściej karani i szeroko omawiali przepisy gry w piłkę nożną oraz konsekwencje związane z ich nieprzestrzeganiem. Ważnym elementem pracy wspomnianego Wydziału było wzywanie zawodnika ukaranego czerwoną kartką (wraz z trenerem) i w obecności sędziego, który prowadził spotkanie, uświadomienie piłkarzowi naganności czynu oraz wynikające z tego konsekwencje.

Oceniając mijający okres podkreślono, że kryzys w jakim znajdował się nasz kraj nie pozostawał bez wpływu na stan posiadania piłkarstwa w woj. piotrkowskim. Szczególnym utrudnieniem dla działalności klubów - poza niedoborami finansowymi - był kłopot w zaopatrzeniu się w sprzęt piłkarski.

Bardzo ożywioną działalność w latach 1986 - 1992 prowadził Wydział Szkolenia OZPN. Organizował kursy instruktorskie, obozy, turnieje międzynarodowe, filmy szkoleniowe, liczne wyjazdy reprezentacji juniorów i seniorów za granice gdzie nasi piłkarze odnosili duże sukcesy. W tych latach Wydział Szkolenia opracował i wydał szereg wydawnictw szkoleniowych przeznaczonych dla kadry trenersko-instruktorskiej. Systematycznie odbywały się narady szkoleniowe na które zapraszano wybitnych fachowców z całego kraju. Ta działalność była możliwa dzięki zaangażowaniu przewodniczącego Wydziału Szkolenia - Józefa Słodko wieża oraz trenera koordynatora - Andrzeja Rydza. Na uwagę zasługuje bardzo trafny nabór i selekcja juniorów z terenu woj. piotrkowskiego do poszczególnych reprezentacji. Po okresie szkolenia zawodnicy ci mogliby stworzyć znakomitą drużynę na poziomie I ligi! Warto przypomnieć choć parę nazwisk piłkarzy, którzy szkoleni przez naszych trenerów zaznaczyli swoją obecność na boiskach ligowych. W I lidze występowali: Jacek Berensztajn (GKS Bełchatów), Marcin Kuźba (Górnik Zabrze), Ireneusz Komar (ŁKS Łódź), Artur Lamch (GKS Bełchatów), Artur Kowalski (Raków Częstochowa), Jarosław Cecherz (Widzew Łódź). W II lidze grali: Krzysztof Błaszczyk, Robert Kurek, Mariusz Kurek, Jarosław Łęgowiak, Grzegorz Słupecki - wszyscy RKS Radomsko, Radosław Kochelski (Ceramika Opoczno), Zbigniew Wojtaszek (Krisbut Myszków), Sławomir Samiec (Siarka Tarnobrzeg). Ilu piłkarzy grało w zespołach III ligi i niższych klasach aż trudno wyliczyć!



Lata 1989 - 1991
Przełom dekady


4 kwietnia 1989 roku odbyło się kolejne, Walne Zgromadzenie Sprawozdawczo-Wyborcze OZPN w Piotrkowie Trybunalskim. Uczestnicy spotkania dokonali oceny pracy ustępującego Zarządu OZPN oraz wybrali nowe władze. Prezesem - po raz kolejny - wybrano Włodzimierza Motykę. Na swoim inauguracyjnym posiedzeniu w dniu 10 kwietnia 1989 roku Zarząd ukonstytuował się następująco:
Włodzimierz Motyka - prezes, Emil Uszakow, Stanisław Sipa, Józef Słodkowicz, Jerzy Jordan, Jerzy liski - wiceprezesi, Włodzimierz Pytlos - sekretarz, Andrzej Rydz - trener koordynator. Ponadto członkami Zarządu zostali: Bronisław Besztak, Henryk Bukowiecki, Zdzisław Dudek, Andrzej Banaszczyk, Marian Michalak, Zdzisław Nowak, Jerzy Strzębosz, Grzegorz Wąchała, Jerzy Śmigulski. Delegatami na Zjazd PZPN zostali: Włodzimierz Motyka, Wit Palucha, Edmund Uszakow.

Podczas obrad delegatów podkreślono z naciskiem jak dużą wagę przykładał Zarząd OZPN do pracy z młodzieżą. Realizując ten kierunek działalności zorganizowano szereg zgrupowań sportowych dla grup młodzieżowych. Wiele wysiłku wkładali członkowie Wydziału Szkolenia w przygotowanie zespołów reprezentacyjnych do spartakiadowych rozgrywek o Puchar Michałowicza i Kuchara. W omawianym okresie Zarząd OZPN borykał się z poważnymi kłopotami kadrowymi, szczególnie wśród działaczy pracujących w poszczególnych wydziałach. Wielokrotne zwracanie się z apelem do klubów o delegowanie działaczy do pracy w OZPN najczęściej pozostawało bez echa. Dlatego główny ciężar pracy spoczywał na Zarządzie.

Wyniki sportowe piłkarzy województwa w latach 1989-1991 można było uznać za zadowalające. Nie były one -jak podkreślono - na miarę oczekiwań wielu środowisk, ale realnie odzwierciedlały aktualny stan piłkarstwa woj. piotrkowskiego. Po spadku z II ligi, bełchatowski GKS miał realne szansę na ponowny awans.

W kwietniu 1989 roku prowadził w rozgrywkach Ligi Makroregionalnej. Oprócz tego 3 kluby naszego województwa uczestniczyły w rozgrywkach III ligi. Niestety szereg klubów borykało się z olbrzymimi kłopotami finansowymi, a co za tym idzie - sprzętowymi. Nie najlepiej było również z bazą sportową. Jedynie GKS Piotrcovia, GKS Bełchatów, ZKS Concordia i Lechia Tomaszów posiadały stadiony i boiska w niezłym stanie. Wiele boisk, szczególnie małych klubów, pozostawało w opłakanym stanie.

Jak zawsze bardzo wiele pracy miał Wydział Gier i Ewidencji. Przy permanentnym braku działaczy były trudności z bieżącą weryfikacją zawodów. Dzięki dużej pomocy etatowych pracowników biura OZPN, rezultaty spotkań były weryfikowane sprawnie i bez zakłóceń. A weryfikować było co. Wydział prowadził: klasę okręgową seniorów (l grupa), klasę A seniorów (l grupa), klasę B seniorów (2 grupy), klasę okręgową juniorów (l grupa), klasę A juniorów (l grupa), klasę juniorów młodszych (2 grupy), klasę trampkarzy (3 grupy). W okresie trwania Walnego Zgromadzenia w rozgrywkach uczestniczyło 40 klubów, które reprezentowało 86 drużyn posiadających 2567 zawodników. Ze względu na poważne kłopoty finansowe większości klubów tak opracowano kalendarz rozgrywek, aby łączyć wyjazdy juniorów z seniorami występującymi w klasie okręgowej.

W okresie sprawozdawczym nasi juniorzy, grający na co dzień w zespołach woj. piotrkowskiego, występowali w reprezentacji Polski. Byli to: Maciej Makowski, Jarosław Cecherz, Dariusz Benderz, Jacek Berensztajn, Jarosław Nowak, Mariusz Musialik, Krzysztof Ratajski, Andrzej Lach i Marcin Kuźba. Oni przywdziewali koszulki z białym orłem. W roku 1991 połączono Pilicę Tomaszów Mazowiecki i WKS Skrzydła Glinnik. Podczas posiedzenia Prezydium OZPN uchwalono, że nowy klub będzie się nazywał Cywilno Wojskowy Klub Sportowy Pilica Tomaszów i CWKS Pilica II Tomaszów Mazowiecki.

Za ważną sprawę delegaci uznali nowe zjawisko jakie miało miejsce w okresie sprawozdawczym: kilku trenerów oraz opiekunów drużyn wręcz skandalicznie zachowało się podczas trwania zawodów! Uznano takie zjawisko za naganne i postanowiono dać mu zdecydowany odpór! Podkreślono, że na boiskach woj. piotrkowskiego nie ma miejsca dla chamstwa i chuligaństwa.


Lata 1991 - 1995
Nadzwyczajne...


14 maja 1991 roku odbyło się Nadzwyczajne, Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze OZPN w Piotrkowie Trybunalskim. Był to czas zasadniczych zmian w życiu społeczno-politycznym kraju i województwa. Działaczy piłkarskich bardzo te zmiany dotyczyły, szczególnie jedna: załamania się systemu finansowania organizacji sportowych! Dlatego podczas spotkania delegatów za główny cel postawiono sobie powstrzymanie kryzysu sportowego i organizacyjnego w jakim znalazło się piłkarstwo woj. piotrkowskiego. Dzieła tego podjęli się działacze piłkarscy w następującym składzie: Włodzimierz Motyka - prezes i członkowie Zarządu: Andrzej Banaszczyk, Janusz Cichosz, Jerzy Dukat, Tadeusz Dziubecki, Mirosław Juryńczyk, Krzysztof Moryń, Włodzimierz Pytlos, Stanisław Sipa, Zbigniew Skalski, Józef Słodkowicz, Edmund Uszakow, Ryszard Wesołowski jak również przewodniczący OKS Jan liski i trener koordynator Andrzej Rydz. Wybrano delegatów na Nadzwyczajny Walny Zjazd PZPN, którymi zostali: Włodzimierz Motyka i Jan Kubiak.

W trakcie obrad z zadowoleniem podkreślono fakt, że pomimo wielkich trudności finansowych i organizacyjnych wzrosła ilość drużyn i zawodników grających w piłkę nożną. W okresie sprawozdawczym Wydział Gier i Dyscyplin prowadził rozgrywki w następujących klasach: Międzyokręgowej seniorów, Okręgowej seniorów, klasie A i B (2 grupy) seniorów, klasie Okręgowej juniorów, klasie juniorów młodszych (2 grupy), trampkarzach starszych i młodszych (po 2 grupy).

W omawianym okresie czasu miało miejsce jeszcze jedno wydarzenie. Było nim uzyskanie przez OZPN w Piotrkowie Trybunalskim osobowości prawnej. W ramach określonych uwarunkowań w jakich znalazła się piłka nożna było to wydarzenie godne podkreślenia bo umożliwiało prawidłowe funkcjonowanie OZPN w zmieniającej się rzeczywistości.

Z wydarzeń sportowych na pewno do najważniejszych zaliczyć należy awans piłkarzy GKS Bełchatów do grona zespołów I ligi! Mało tego; piłkarze RKS - TED Radomsko wywalczyli również awans do II ligi. Tego jeszcze w dziejach OZPN w Piotrkowie Trybunalskim nie było! Jakby tych sukcesów było mało coraz śmielej poczynali sobie piłkarze Ceramiki Opoczno. W sezonie 1996/1997 piłkarze grający w koszulkach z emblematem płytek ceramicznych uzyskują awans do II ligi. Tym samym nasz piotrkowski OZPN staje się jednym z najbardziej liczących się piłkarsko okręgów w Polsce! Wielki sukces działaczy piłkarskich, wielki sukces organizacyjny prezesa Włodzimierza Motyki, który jako - bodaj - jedyny w Polsce, przez dwadzieścia lat kieruje OZPN.

Ale nie tylko pod względem sportowym był to dobry okres dla naszego okręgowego związku. 23 czerwca 1991 roku, na stadionie Piotrcovii rozegrano - po raz kolejny - finałowy pojedynek o Puchar Polski na szczeblu centralnym. Po zwycięstwie 1:0, nad zespołem Lecha Poznań, puchar zdobyli piłkarze GKS Katowice.

Na początku 1993 roku, tym razem w Bełchatowie, rozegrano eliminacyjny mecz do mistrzostw Europy reprezentanci U-21. Polacy pokonali wysoko San Marino 7:0, a nasi działacze zbierali kolejne gratulacje za bardzo dobrą organizacje zawodów. Po raz pierwszy OZPN w Piotrkowie Trybunalskim przeprowadził ranking na najlepszego sędziego klasy okręgowej. Pierwsze miejsce zdobył Ryszard Ciesielski wyprzedzając Andrzeja Żabickiego. Zwycięzca otrzymał atrakcyjną nagrodę rzeczową - stoper sędziowski.

Zjawiskiem, które niepokoiło działaczy piłkarskich były nie zawsze jasne źródła finansowania niektórych drużyn oraz otoczone atmosferą skandalu rozliczenia transferowe. Wzięło się to z chwilą pojawienia się prywatnych sponsorów. Jak podkreślono nie zawsze intencje nowej w polskim piłkarstwie grupy działaczy są do końca czytelne i zgodne z interesami tej dyscypliny sportu. Generalnie -jednak- uznano, że pojawienie się prywatnego kapitału w polskich klubach trzeba powitać z zadowoleniem i nadzieją. Postulowano, że PZPN musi pilnie poszukiwać właściwych regulacji w przepisach, które uniemożliwią omijanie regulaminów oraz ochronią interesy klubów i zawodników.

Niezwykle ważnym wydarzeniem mijającej kadencji były uroczystości związane z jubileuszem 75-lecia PZPN. Piotrkowskim akcentem uroczystości było spotkanie wielu pokoleń działaczy piłkarskich, którym prezes PZPN Ryszard Kulesza wręczył pamiątkowe medale. W Radomsku odbyło się towarzyskie spotkanie, w którym wzięli udział m.in. "Orły Górskiego". Przybył również prezes PZPN - Kazimierz Górski. Zarząd OZPN pracował w omawianej kadencji w wyjątkowo trudnych okolicznościach. Ogólna frustracja w społeczeństwie, lawinowy wzrost zjawisk patologicznych, także podczas spotkań piłkarskich, zmuszały częstokroć Zarząd do podejmowania decyzji mało popularnych, które nie pozostawały bez wpływu na opinie o władzach wojewódzkiej centrali piłkarskiej. Jednak - co należy podkreślić ze szczególnym naciskiem - wszystkie wnioski i uchwały Walnego Zjazdu Sprawozdawczego zostały zrealizowane. Szereg spraw doczekało się uporządkowania, zainicjowano procesy, które na pewno przyniosą pozytywne efekty w najbliższych latach.

GODZINY PRACY BIURA

OZPN Piotrków Trybunalski
ul. Wysoka 6
97-300 Piotrków Trybunalski

8:00-16:00
(poniedziałek-środa, piątek)

10:00-18:00
(czwartek)

KONTAKT

Tel: (044) 647-46-33
Tel/Fax: (044) 648-70-04

E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Konto: PEKAO S.A. o/Piotrków Trybunalski
Nr 58 1240 3116 1111 0000 3503 6151

NIP: 771-16-99-587

Joomla Templates by Joomla51.com

Ta strona wykorzystuje pliki cookie zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. Pliki cookie używane są dla zapewnienia poprawnego działania strony.

Akceptuję pliki cookies z tej witryny.